دعا و توسل به امام رضا علیه السلام

پرسش دینی
0 3,709

دعا و توسل ما هیچ و پوچ نمی شود و بالاخره در یک جایی حالا یا در دنیا یا در آخرت به کارمان می آید پس نباید از دعا و توسل خسته شد حضرت ابراهیم علیه السلام به سن پیری رسیده بود ولی در عین حال از دعا برای فرزند دار شدن ناامید نشد، ما هم در حد خودمان باید در این مسیر حرکت کنیم.

سلام .من خیلی به امام رضا علاقمندم و بارها به زیارت حضرت رضا آمده ام.اما هر بار با کم لطفی حضرت مواجه شدم و دست خالی و نا امید برگشتم. من مریضی روحی سنگینی دارم و قرص اعصاب میخورم. سالی حداقل سه بار به مشهد برای زیارت مشرف میشوم و هر چه گریه و ناله و التماس می­کنم حضرت رضا هیچ عنایتی به من نمیکند و من را دست خالی و نا امید بر می­گرداند. مگر امام رضا امام مهربانی نیست؟ پس چرا به من بی محلّی و بی توجّهی می­کند و ناله ­ها و گریه ­ها و توسلات مرا بر آورده نمی­کند. مگر شفا دادن من برای امام رضا کاری دارد؟

با سلام و تشکر از ارتباط شما با مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی و آرزوی توفیق روزافزون.

علاقه شما به حضرت رضا علیه السلام بسیار ستودنی و رشک بر انگیز است. خوش به سعادت شما که سالی چند بار به زیارت مرقد شریف ایشان تشریف می آورید. خوشحالیم که نوشته اید اهل ناله و گریه و توسل هستید. قدر این حال خوب را بدانید. این حالت معنوی، یک نعمت بزرگی است که نصیب هر کسی نمی شود. افرادی هستند که ریاضت های زیادی می کشند تا به این حال برسند ولی شما الحمد لله در سنین جوانی تجربه این مسائل را دارید.

لازم می دانیم توجه شما را به چند نکته جلب کنیم:

۱٫ طبق آموزه های دینی ما دعا و توسل موضوعیت دارد یعنی جدای از این که نتیجه چه باشد، اصل دعا و توسل آثار و برکاتی دارد. اینکه بگوییم دعا کردیم یا توسل جستیم یا زیارت رفتیم نتیجه ای نداشت حرف دقیقی نیست. چرا که استجابت دعا به رسیدن به نتیجه ای که ما می خواهیم نیست. ما دعا می کنیم ولی نتیجه را به او واگذار می کنیم. اصرار بر نتیجه ای که ما می خواهیم کار صحیحی نیست چرا که ممکن است به ضرر ما باشد حالا یا به خاطر اینکه زمانش نرسیده است و باعث ناامیدی می شود یا به خاطر اینکه اصلا به مصلحت و صلاح ما نیست. در آیات و روایات وعده استجابت داده شده است ولی وعده اینکه حتما به نتیجه ای که ما می خواهیم برسیم، وجود ندارد یعنی به هر حال وقتی دعا می کنیم و توسل می جوییم بی پاسخ نمی ماند بلکه جواب ما داده می شود حالا جواب یا همان چیزی است که ما می خواهیم یا یک چیزی به حساب ما واریز می شود مثلا دفع بلاهای سنگین از ما(۱) و خانواده ما می شود یا نورانیت قبر در برزخ یا پاداش های زیاد در آخرت یا ارتقا به درجات بالایی که با عمل و ریاضت و با تلاش معمولی به دست نمی آید:

ناز پرورده تنعم نبرد راه به دوست عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

بنابراین دعا و توسل ما هیچ و پوچ نمی شود و بالاخره در یک جایی حالا یا در دنیا یا در آخرت به کارمان می آید پس نباید از دعا و توسل خسته شد حضرت ابراهیم علیه السلام به سن پیری رسیده بود ولی در عین حال از دعا برای فرزند دار شدن ناامید نشد، ما هم در حد خودمان باید در این مسیر حرکت کنیم.

۲٫ از آداب دعا و توسل این است که اصرار بر نتیجه نداشته باشیم؛ وَ زَکَرِیَّا إِذْ نادى‏ رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنی‏ فَرْداً وَ أَنْتَ خَیْرُ الْوارِثین‏: و زکریا را (به یاد آور) در آن هنگام که پروردگارش را خواند (و عرض کرد): «پروردگار من! مرا تنها مگذار (و فرزند برومندى به من عطا کن)؛ و تو بهترین وارثانى!(۲) حضرت زکریا علیه السلام درخواست فرزند داشت ولی در عین حال پایان دعا می فرماید که خدایا تو بهترین وارث هستی یعنی اگر نتیجه ای که میخواهم داده نشود باز هم تسلیمم. اصرار بر اصل دعا خوب است ولی اصرار بر نتیجه درست نیست چون ما واقعا نمی دانیم که نتیجه به صلاح ما هست یا نه؟ شاید واقعا به صلاح ما نباشد قرآن می فرماید: عَسى‏ أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ عَسى‏ أَنْ تُحِبُّوا شَیْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَکُمْ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُون‏؛ چه بسا چیزى را خوش نداشته باشید، حال آن که خیرِ شما در آن است. و یا چیزى را دوست داشته باشید، حال آنکه شرِّ شما در آن است. و خدا مى‏داند، و شما نمى‏دانید(۳). فَعَسى‏ أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئاً وَ یَجْعَلَ اللَّهُ فیهِ خَیْراً کَثیراً؛ چه بسا چیزى خوشایند شما نباشد، و خداوند خیر فراوانى در آن قرار مى‏دهد(۴).

۳٫ در روایات نقل شده که خدای متعال در دل بنده اش می اندازد که برای بر طرف شدن بلا دعا کند(۵). بنابراین اصل انجام دعا هم به توفیق و عنایت الهی است که ما نباید این مطلب را دست کم بگیریم. افرادی هستند که مشکل دارند ولی برای طرف شدن آن موفق به دعا نمی شوند یا در دلشان می افتد که دعا کنند ولی این کار را نمی کنند!

۴٫ شفا دو گونه است: دفعی، تدریجی؛ دفعی یعنی یک نفر فلج است و یک باره خوب می شود. تدریجی به این است که مثلا خوب شدن از مریضی ده سال طول بکشد. ابتدا به ذهن فرد می رسد که پیش دکتر برود، به ذهن فرد دیگری می رسد که به بیمار دکتر خوبی را معرفی کند. به ذهن دکتر می رسد که فلان دارو را تجویز کند. دارو اثر می گذارد. همه این مراحل به توفیق الهی است منتهی تدریجی است و ما آن را شفا نمی دانیم. به هر حال این هم شفاست. معمولا شفا تدریجی است البته گاهی و خیلی کم دفعی است که آن هم بر اساس یک مصالحی اتفاق می افتد. این طور نیست که همه جا و برای همه معجزه شود. چنین چیزی نیست حتی برای انبیاء و اهل بیت علیهم السلام هم با آن مقامات در موارد خاصی به دلایل خاصی معجزه می شد. در روایت داریم وقتی حضرت هارون و حضرت موسی سلام الله علیهما علیه فرعون نفرین کردند وحی آمد که دعای شما به اجابت رسید منتهی اجرایی شدن آن چهل سال طول کشید!(۶) یا در روایت داریم بنده مومنی دعا می کند ولی اجرایی شدن آن بیست یال طول می کشد!(۷) چرا؟ چون سنت و روش الهی بر این است که معمولا و اکثرا کارها از راه خودش انجام شود(۸). پس جواب ما داده می شود ولی نتیجه معلوم نیست آنچه ما می خواهیم باشد، تازه نتیجه دلخواه هم معمولا زمان بر است و تدریجی انجام می شود.

۵٫ آداب و شرایط دعا را رعایت کنیم: مثلا از دیگران بخواهیم که برای ما دعا کنند یا دسته جمعی برای حل مشکلی دعا شود یا از والدین بخواهیم که برای ما دعا کنند و مانند اینها.

۶٫ تلاش عملی به همراه دعای زبانی داشته باشیم؛ اگر فردی تلاش عملی برای حل مشکلش نداشته باشد و فقط به درخواست زبانی اکتفا کند فایده ای ندارد مثلا مریض حتما باید به پزشک مراجعه کند و دارو استفاده نماید و مانند این ها.

۷٫ هر مشکلی را باید از راه خودش حل کرد یعنی اگر فردی مریض است باید منشاء آن را پیدا کند. تا منشاء درست نشود بیماری ادامه دارد. قرار نیست همه مشکلات با دعای زبانی حل شود چون دعای زبانی برای حل همه مشکلات نیست البته اگر منشاء پیدا شد می توانید با بخش حدیث مرکز ما مشورت کنید که اگر ذکر یا دستور العمل خاصی در این زمینه سراغ داشتند شما را راهنمایی کنند.

در پایان یاد آور می شویم که وقتی بنده دعا می کند خوب است که شک در اجابت نداشته باشد. خود این امید داشتن برکات زیادی دارد و خیلی از مشکلات را حل می کند. خوش بینی و امید داشتن به اجابت دعا، یکی از آداب دعاست.

آرزوی صحت و سلامتی برای شما داریم.

پی نوشت ها:

۱٫ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، مص علی اکبر غفاری و همکاران، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۴۰۷، ج۲، ص ۴۶۹، ح۵٫

۲٫ سوره انبیاء، آیه ۸۹٫

۳٫ سوره بقره، آیه ۲۱۶٫

۴٫ سوره نساء، آیه ۱۹٫

۵٫ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، مص علی اکبر غفاری و همکاران، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۴۷۱، ح۲

۶٫ همان، ج۲، ص ۴۸۹، ح۵٫

۷٫ همان، ج۲، ص ۴۸۹، ح۴٫

۸٫ همان، ج۱، ص ۱۸۳، ح۷٫

شاید این موارد نیز مورد علاقه شما باشد

نظر بدهید

توجه داشته باشید که آدرس ایمیل نمایش داده نمی شود.

توجه داشته باشید پس از تایید نمایش داده می شود